هدف طرف گردد ) . اگر جبهه مبارزين متحد و گرم باشد مسلماً قدرتى فوق العاده در نظر دشمن پيدا مىكنند و دشمن جسارت وجرئت حمله پيدا نمىكند و در نتيجه هم هدف مبارزه كنندگان - در هر قسمتى - تأمين مىشود و هم خون كسى ريخته نمىشود . روش نظامى سياسى نيز از همين جا گرفته شده است . ولى اگر دشمن توانست با تبليغات و عوامل ديگر ميان صفوف مبارزين تفرقه بيفكند ، افراد سست كه به دنبال مختصر بهانه‌اى براى فرار مىگردند فوراً عقب نشينى مىكنند ، و دشمن به صف بازماندگان مىتازد ، و خون آن‌ها رامى ريزد ، و همه چيزشان را بر باد مىدهد ، و هدفشان را نيز پايمال ، و حتى لكه دار مىسازد ، و چه بسا براى مدت‌ها و مدت‌ها فكر مبارزه را از مغزها مىشويد و حس اطمينان به افراد و رهبر هر مبارزه‌اى را در مردم مىكشد . . . . و آن گاه اگر در اين ماجرا دقيق شويم خواهيم ديد كه اگر عقب نشينى رزمندگان سست عناصر نبود نه خونى ريخته مىشد و نه هدف كوبيده مىشد . ممكن است در حال اتحاد جبهه نيز دشمن يك حمله سخت و ناگهانى به صفوف مبارزه كنندگان ببرد تا بلكه اتحادشان را بدل به تفرقه كند ليكن مسلّم است كه اگر اتحادشان را حفظ كند حمله دشمن ادامه نخواهد يافت . و اين جا است كه به نظر مىرسد يكى از عوامل مهم حادثه جانگداز كربلا سكوت و عقب نشينى افرادى سر شناس چون عبداله زبير وعبداله عمر و آن دسته از صحابه پيامبر كه حيات داشتند بوده است . عمر سعد فرمانده جبهه دشمن در كربلا دمادم مراقب قواى موجود و امدادى امام عليه السلام بود . ديدبانهائى گماشته بود كه دقيقاً صحرا